Święta! W końcu mamy listopad. Tzn. już co prawda koniec, ale mimo wszystko od jakichś dwóch tygodni zaczęły się reklamy rozmaitych kokakol i innych telefonów na choinkę.
Dla mnie to święta są czymś wyjątkowym, ale z roku na rok tracą całą swoja magię. Wszystkie te ubrane choinki jeszcze przed pierwszym śniegiem (który już stopniał...), całe to bezsensowne uprzedmiotowienie (robimy paczki w szkole, wszyscy zaczynają biegać po sklepach i liczyć kasę. Poza tym listopad w mojej rodzinie jest miesiącem raczej pechowym - bezsensowne konflikty, o jakieś niedomówienia czy rzekome kłamstwa. Ta, ktoś może sobie pomyśleć, że w takim razie święta będą czasem, kiedy wszyscy sobie przebaczą, a człowiek nie będzie zostawał w domu przez układ, który chce wciągnąć go w to wszystko. W ogóle nie rozumię, żeby kogoś trzeba było namawiać do zajęcia miejsca przy wigilijnym stole - to jest oczywistą oczywistością, że tak jest i tak ma być. A że to "czas dla wybaczenia i dla zapomnienia" (czy jakoś tak), to chyba coś tu jest nie tak...

Chyba się powtarzam.

Pozdrawiam:

:*